12-03-09

agresitiviteit

Wat heb ik al allemaal gemolesteerd in de loop der tijden?  Eens een opsomming maken, alléz van hetgeen wat ik nog weet uiteraard hé. Maar met hetgeen wat ik allemaal reeds heb gedaan wat niet door de beugel kan, maakt dat mij tot een agressieveling? Maakt niet uit, de feiten zijn er. Ik weet niet meer de juiste volgorde van molesteratie van materialen die ik gepleegd heb, één ding is zeker, op het moment zelf deed het verdomme deugd. Ook moet ik eerlijkheidshalve erbij vermelden dat ik die molesteraties nooit in het bijzijn van anderen heb gepleegd. Is dat nu laf of verstandig? Ieder heeft er zijn mening over, mij kan het niet schelen wat ze er van vinden. Van sommige vandalistische feiten van mij weet men nog niet dat ik het was geweest, of tenminste ik had er een andere draai aan gegeven, ja ik weet, ik ben de lafaard in persoon. So what! Alle feiten zijn uiteraard gebeurd na frustraties van mijnentwege. Wie het wilt weten welke frustratie? Vraag het maar.

De voordeur met militaire bottinnen ingestampt, een gat van 15 a 20 cm, voorlopig hersteld met een triplex plaat. De kelderdeur in de kelder ingestampt, ik had denk ik gewone schoenen aan, ook hier een 15 cm scheur in de deur. Recentelijk mijn eigen kleerkast geklopt met de blote vuist, binnenin de kast alles los gevallen, de rug van de kast uiteen gereten, maar heb het nog kunnen herstellen. Op het werk, mmm bij mijn vorige werkgever: ik was dronken: drie verfdeuren met de vuist ingeklopt, dan wat materiaal wat toch bestemd was voor de schroothoop ineen geslagen met een mes dat ik zelf heb gemaakt, wow, een mes dat ik in opdracht heb gemaakt om boter te snijden, en verdomme ik was goe in het scherp maken van messen. De kleedkamer deur zo hard open geduwd (gesmeten) dat de klink de tegels van de muur doorboorde. Enkele kleerkasten, nee eigenlijk enkel de mijne met de vuist tegen geklopt, verdomme dat deed pijn, maar het deed ook goed. Wat materiaal van de werkbank met geweld weg geduwd, zo hard dat er een deel van tegen de werkkastdeur bleef hangen (ingeboord). Ooit in de garage gewoonweg een ferme deuk geklopt op de wagen van mijn vader en broer (die heb ik er wel zelf terug uit geklopt), viel nog mee. Zo heb ik meerder malen met mijn vuist tegen de muur geklopt zonder schade uiteraard, maar ooit zo hard geklopt dat ik een week niet kon schrijven, telkens heb ik het goed verborgen kunnen houden. Niemand heeft er weet van. Ooit lang geleden heb ik een waardeloos Mariabeeldje op de grond gesmeten, het was een beeldje dat ik gekregen heb van mijn overgrootmoeder, eu ze was nogal katholiek. Yep, ik denk dat het dat wel was, misschien nog andere kleine dingen. So what. Oh, ja, ooit met de hand een glas stuk geknepen, toen had ik geluk. Voor de rest alles goed met mij hoor.

19:06 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-08-08

engelse les

 

Ergens tijdens het 2 jaar middelbaar. De les Engels, mijn tongval was nooit goed, hoe goed ik ook mijn best deed. Ik ben steeds de stille in de klas geweest, mij een beetje weg bergen, en hoe moeilijker het vak hoe meer ik mij verborgen hield om zeker geen aandacht te hebben. Maar op een gegeven moment was de leraar zo kwaad op mij dat het mij maar niet lukte om het woord met de juiste tongval uit te spreken. Prompt waren er twee meisjes mij aan het verdedigen, jawadde, nu zat ik nog meer in de belangstelling wat ik helemaal niet wilde (vuur rood werd ik). Één van de meisjes was ook geboren in Duitsland en vertelde dat wij het moeilijker hebben met onze tongval. Nu weet ik ook waarom ze me verdedigde, het meisje dat altijd naast haar zat had een oogje op mij, alleen ik had het nooit door. De leraar had er geen oren naar. Het was een leraar waar de meisjes meer konden permitteren dan jongens, die twee waren er nogal tegenaan gegaan. Mijn broer was het die het vertelde dat het ene meisje mij constant in het oog aan het houden is. Ik kon het niet geloven, ik moet wel zeggen dat het geen misse was, en het karakter stond mij ook wel aan in hoeverre ik ze kende natuurlijk, maar amai, nee hoor, mijn angsten waren sterker, ik hoopte dat er geen confrontatie zou komen tussen ons beide, ik vermeide elke kans tot.

Zijzelf heeft nooit de stap gezet om mij aan te spreken, maar ik denk ook dat ze de kans niet heeft gehad. Amai was ik steeds paniekerig wanneer ik ze maar in mijn buurt zag.

11:42 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-06-08

laatste jaar & chrisostemos

Het laatste jaar elektriciteit, het zesde leerjaar dus. Het enige wat ik mij nog kan herinneren is dat ik trachtte gewoon mijn best te doen. Voor het eerst dat ik een jaar niet hoef te dubbelen. Maar nog steeds wist ik dat deze richting die mij opgedrongen werd  niet mijn ding was. Wat ik nog voelde was dat ik een nogal verslagen gevoel had tegenover de leraars, maar met een enorme ergerlijke bittere misselijke smaak. Ze lachten wel, niet omwille mij, maar gewoon plezierig doen omwille dat het voor de klas het laatste jaar is, ook al omwille de chrisostemos, of hoe noemt da spel weer? Maar ik daarentegen werd in mijn binnenste gewoonweg kotsmisselijk van hun schijnheilig gedoe, ééntje heeft het in mijn gezicht gezien dat ik hun met volle minachting en verachting bekeek. In mijn droomwereld waren mijn wraakgevoelens enorm, maar so what. Gelukkig ben ik te laf of eerder slim genoeg om die gedachten die ik had niet uit te voeren, al was het een prettig gevoel om die dagdromen gehad te hebben, kan ook therapeutisch werken.
Ja, da’s just, met chrisostemos was er wel iets waar ik later enorm fier op was, en niet alleen fier, maar ik had een voldoeninggevoel van een wraak die ge net hebt uitgevoerd, zalig was dat, echt waar. De voorbereidingen ga ik allemaal overslaan, maar het was de bedoeling dat iedereen van de laatste jaars moest mee doen, verdomme, ik wil niet op da podium staan, niks voor mij. Heb ik daar toch iet op gevonden. Daar ik als hobby fotografie deed was mijn voorstel natuurlijk om foto’s te maken van het gebeuren. Vonden ze goed. Maar achter mijn rug had de voorzitsters een professional ingehuurd. Toen ik dit te weten gekomen was, was de uitleg dat ze gewoon meer foto’s wilde hebben vanuit ook een andere hoek, en ik kan niet overal zijn. Ja da zal wel, ze vertrouwde mij gewoon niet, mij moet ge geen blaaskes wijs maken hoor. Maar ok, zij moet het weten, it is not my money. Nu, één voordeel van die fotograaf, zij heeft natuurlijk direct de foto’s klaar, ik daarentegen moet veel langer wachten op mijn foto’s als particulier om ze te laten zien, maar goed. Om het kort te maken, toen iedereen mijn foto’s hadden gezien had iedereen, maar werkelijk letterlijk iedereen zijn bestellingen bij die fotografe geannuleerd en ze hebben allemaal mijn foto’s besteld. Moet toegeven, mijn foto’s waren ook wel degelijk geen 10 keer, maar 100 keer beter. Van armoede, of laten we zeggen van schaamte heeft de voorzitster een deel foto’s besteld bij die fotografe, anders had ze niks verkocht. Verdomme, dat voelde goed. Had ik pluimen op mijn gat, ik zou ze allemaal recht naar omhoog hebben gestoken zo fier als een pauw was ik.

22:13 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-05-08

tweede jaar vijfde electriciteit

Met mijn tweede jaar vijfde elektriciteit kan ik heel kort zijn. We zijn dus weer met net zes man in die studierichting op dat jaar. Het was dus weer een herhaling, maar deze keer een herhaling van de stof waar ik zo hard voor heb gewerkt het jaar daarvoor met dat verschil dat het voor mij niet meer uit maakt, ze gaan mij tenslotte niet voor de tweede keer buizen in hetzelfde schooljaar. De sfeer tussen leerkrachten en mij is gezonken tot een absoluut minimum. Weeral was het mij niet gelukt om mijn ouders te overtuigen dat ik weg wilde van die klote school, dat ik absoluut naar een andere school wil. Maar door het gezever van de collega’s van mijn vader kon ik het dus weer op mijne buik schrijven. De leerkrachten hebben weer eens gewonnen.

13:10 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-03-08

vijfde elektriciteit

Mijn eerste jaar vijfde elektriciteit.
We zijn weer met net zes leerlingen in de klas, het nodige om die richting in de school te behouden. Maar in het vierde jaar waren er nog maar vier leerlingen, dus met andere woorden: er moesten in mijn vijfde jaar weer twee dubbelen om het komende jaar weer die richting te behouden.
Ik wilde naar een andere school, maar vanwege hoofdzakelijk financiële redenen mochten we niet. Daar ik intussen hun – de leraars - spelletje door had, had ik gezworen zo mijn best te doen dat ze me niet zouden kunnen buizen.
Het was enorm zwaar voor mij. Het niveau is te hoog, maar ik vocht, niet uit gaan, mijn hobby activiteiten bijna stop gezet, dubbel hard blokken, een ander systeem zoeken om te blokken. En zo waar: bij de elektrische delen snapte ik het eindelijk. Ik was enorm gemotiveerd en zat vol zelfvertrouwen.
Lap, ik had het hele jaar zo goed als bijna geen enkel buis. Ik was niet de beste, maar scoorde vrij goed. Er waren er die veel meer buizen hadden, er was zelfs één die zijn examen niet heeft mee gedaan, familie van onze hoofdleraar, maar die waren er door, en jawel via deliberaties was “den deze” samen met mijn broer gebuisd. Net die twee man die men nodig had.
Ik had het altijd al moeilijk gehad (behalve met wiskunde) met de lessen te kunnen volgen. Maar dat was voor mijzelf een absoluut topjaar met hetgeen wat ik bereikt had. Daar hoef ik nu geen tekeningetje bij te maken hoe ik mij toen voelde.

21:17 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-03-08

seksuele voorlichting

Het moet het eerste of het tweede observatiejaar geweest zijn. Ik was toen rondom de 14 a 15 jaar oud. Ik herinner mij dat de leraar het eerder tegen zijn zin in deed. Het ging voornamelijk over voorbehoedsmiddelen, wat er allemaal zoal op de markt was. Wat de voor- en nadelen waren. Ik snapte er geen snars van over wat hij het nu eigenlijk had.

Tijdens de lessen, of eerder na de toelichting was het toegestaan om vragen te stellen, ik stelde er eentje - die ik hier nu niet ga herhalen, ik weet het nog maar al te goed – waarvan ik geen antwoord kreeg. In plaats van een antwoord was de hele klas mij aan het uitlachen omwille van mijn vraag, alléz, die indruk had ik dan toch in zo verre ik het mij nog kan herinneren, ik heb dan maar voor de rest maar wijselijk gezwegen en nooit nog iets erover gevraagd en uiteraard heb ik alsof gedaan dat ik wel alles snapte, en verdomme ik had nog veel vragen te stellen. Gelukkig kregen we hier geen toets over, ik zou grandioos door de fles gegaan zijn. Zelfs ook veel later wanneer men seksmopjes aan het vertellen waren heb ik gewoon een beetje mee gelachen al snapte ik er niks van.

Weer werd ik door eigen schaamte de mond gesnoerd.

Wat er mij nog enorm bijgebleven is over deze materie, was een bijzondere prachtige fascinerende film die toen uniek was, een ware doorbraak in de filmtechniek.  Deze film was gewoon geweldig prachtig, ik herinner mij noch de prachtige kleuren en beelden, beelden die doen denken aan surrealistische schilderijen,maar dan in beweging.

Het was een Scandinavische film, eerder een onderzoek over hoe zaadcellen zich verplaatsen. De daad werd niet gefilmd, tenminste daar herinner ik mij niks meer van. Hoe het in zijn werk ging, hoe het men deed - de daad - wist ook toen nog niet, al keek ik al graag naar de meisjes (keek). Men had een los miniatuur filmcameraatje ingepland in de teelbal ergens, waar juist weet ik ook allang niet meer.

Vanaf wanneer de zaadcellen aangemaakt waren en vertrokken richting ontvangster werd door de smurrie het cameraatje mee gesleurd al filmend tot de zaadcelletjes de eierstok bereikt hadden.

22:55 Gepost door watje in Liefde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-01-08

tweede jaar vierde elektriciteit

Mijn tweede keer vierde elektriciteit. Uiteraard waren we deze keer wel geslaagd. Al was het toch weer moeilijk voor ons om de lessen elektriciteit te begrijpen, desondanks het tweede jaar snapte ik er nog steeds niks van. Verdomme het is gewoon mijn ding niet, miljard de dju, wat zou ik graag naar een andere school gaan al had ik schrik voor verandering. Zoals gewoonlijk lieten we het maar begaan. Intussen merk ik dat er toch maar weinig leerkrachten echt les kunnen geven. Die ik respecteerde, ja een paar maar. Jawadde, we kregen les Frans van een leraar die weer enkel aandacht gaf aan diegene die goed waren in Frans, wij konden het dus weer schudden en onze achterstand in het Frans werd er enkel groter op.

20:43 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |