mijn geleden leven

Wat heb ik al allemaal gemolesteerd in de loop der tijden?  Eens een opsomming maken, alléz van hetgeen wat ik nog weet uiteraard hé. Maar met hetgeen wat ik allemaal reeds heb gedaan wat niet door de beugel kan, maakt dat mij tot een agressieveling? Maakt niet uit, de feiten zijn er. Ik weet niet meer de juiste volgorde van molesteratie van materialen die ik gepleegd heb, één ding is zeker, op het moment zelf deed het verdomme deugd. Ook moet ik eerlijkheidshalve erbij vermelden dat ik die molesteraties nooit in het bijzijn van anderen heb gepleegd. Is dat nu laf of verstandig? Ieder heeft er zijn mening over, mij kan het niet schelen wat ze er van vinden. Van sommige vandalistische feiten van mij weet men nog niet dat ik het was geweest, of tenminste ik had er een andere draai aan gegeven, ja ik weet, ik ben de lafaard in persoon. So what! Alle feiten zijn uiteraard gebeurd na frustraties van mijnentwege. Wie het wilt weten welke frustratie? Vraag het maar.

De voordeur met militaire bottinnen ingestampt, een gat van 15 a 20 cm, voorlopig hersteld met een triplex plaat. De kelderdeur in de kelder ingestampt, ik had denk ik gewone schoenen aan, ook hier een 15 cm scheur in de deur. Recentelijk mijn eigen kleerkast geklopt met de blote vuist, binnenin de kast alles los gevallen, de rug van de kast uiteen gereten, maar heb het nog kunnen herstellen. Op het werk, mmm bij mijn vorige werkgever: ik was dronken: drie verfdeuren met de vuist ingeklopt, dan wat materiaal wat toch bestemd was voor de schroothoop ineen geslagen met een mes dat ik zelf heb gemaakt, wow, een mes dat ik in opdracht heb gemaakt om boter te snijden, en verdomme ik was goe in het scherp maken van messen. De kleedkamer deur zo hard open geduwd (gesmeten) dat de klink de tegels van de muur doorboorde. Enkele kleerkasten, nee eigenlijk enkel de mijne met de vuist tegen geklopt, verdomme dat deed pijn, maar het deed ook goed. Wat materiaal van de werkbank met geweld weg geduwd, zo hard dat er een deel van tegen de werkkastdeur bleef hangen (ingeboord). Ooit in de garage gewoonweg een ferme deuk geklopt op de wagen van mijn vader en broer (die heb ik er wel zelf terug uit geklopt), viel nog mee. Zo heb ik meerder malen met mijn vuist tegen de muur geklopt zonder schade uiteraard, maar ooit zo hard geklopt dat ik een week niet kon schrijven, telkens heb ik het goed verborgen kunnen houden. Niemand heeft er weet van. Ooit lang geleden heb ik een waardeloos Mariabeeldje op de grond gesmeten, het was een beeldje dat ik gekregen heb van mijn overgrootmoeder, eu ze was nogal katholiek. Yep, ik denk dat het dat wel was, misschien nog andere kleine dingen. So what. Oh, ja, ooit met de hand een glas stuk geknepen, toen had ik geluk. Voor de rest alles goed met mij hoor.

Ergens tijdens het 2 jaar middelbaar. De les Engels, mijn tongval was nooit goed, hoe goed ik ook mijn best deed. Ik ben steeds de stille in de klas geweest, mij een beetje weg bergen, en hoe moeilijker het vak hoe meer ik mij verborgen hield om zeker geen aandacht te hebben. Maar op een gegeven moment was de leraar zo kwaad op mij dat het mij maar niet lukte om het woord met de juiste tongval uit te spreken. Prompt waren er twee meisjes mij aan het verdedigen, jawadde, nu zat ik nog meer in de belangstelling wat ik helemaal niet wilde (vuur rood werd ik). Één van de meisjes was ook geboren in Duitsland en vertelde dat wij het moeilijker hebben met onze tongval. Nu weet ik ook waarom ze me verdedigde, het meisje dat altijd naast haar zat had een oogje op mij, alleen ik had het nooit door. De leraar had er geen oren naar. Het was een leraar waar de meisjes meer konden permitteren dan jongens, die twee waren er nogal tegenaan gegaan. Mijn broer was het die het vertelde dat het ene meisje mij constant in het oog aan het houden is. Ik kon het niet geloven, ik moet wel zeggen dat het geen misse was, en het karakter stond mij ook wel aan in hoeverre ik ze kende natuurlijk, maar amai, nee hoor, mijn angsten waren sterker, ik hoopte dat er geen confrontatie zou komen tussen ons beide, ik vermeide elke kans tot.

Zijzelf heeft nooit de stap gezet om mij aan te spreken, maar ik denk ook dat ze de kans niet heeft gehad. Amai was ik steeds paniekerig wanneer ik ze maar in mijn buurt zag.

Met mijn tweede jaar vijfde elektriciteit kan ik heel kort zijn. We zijn dus weer met net zes man in die studierichting op dat jaar. Het was dus weer een herhaling, maar deze keer een herhaling van de stof waar ik zo hard voor heb gewerkt het jaar daarvoor met dat verschil dat het voor mij niet meer uit maakt, ze gaan mij tenslotte niet voor de tweede keer buizen in hetzelfde schooljaar. De sfeer tussen leerkrachten en mij is gezonken tot een absoluut minimum. Weeral was het mij niet gelukt om mijn ouders te overtuigen dat ik weg wilde van die klote school, dat ik absoluut naar een andere school wil. Maar door het gezever van de collega’s van mijn vader kon ik het dus weer op mijne buik schrijven. De leerkrachten hebben weer eens gewonnen.

Het moet het eerste of het tweede observatiejaar geweest zijn. Ik was toen rondom de 14 a 15 jaar oud. Ik herinner mij dat de leraar het eerder tegen zijn zin in deed. Het ging voornamelijk over voorbehoedsmiddelen, wat er allemaal zoal op de markt was. Wat de voor- en nadelen waren. Ik snapte er geen snars van over wat hij het nu eigenlijk had.

Tijdens de lessen, of eerder na de toelichting was het toegestaan om vragen te stellen, ik stelde er eentje - die ik hier nu niet ga herhalen, ik weet het nog maar al te goed – waarvan ik geen antwoord kreeg. In plaats van een antwoord was de hele klas mij aan het uitlachen omwille van mijn vraag, alléz, die indruk had ik dan toch in zo verre ik het mij nog kan herinneren, ik heb dan maar voor de rest maar wijselijk gezwegen en nooit nog iets erover gevraagd en uiteraard heb ik alsof gedaan dat ik wel alles snapte, en verdomme ik had nog veel vragen te stellen. Gelukkig kregen we hier geen toets over, ik zou grandioos door de fles gegaan zijn. Zelfs ook veel later wanneer men seksmopjes aan het vertellen waren heb ik gewoon een beetje mee gelachen al snapte ik er niks van.

Weer werd ik door eigen schaamte de mond gesnoerd.

Wat er mij nog enorm bijgebleven is over deze materie, was een bijzondere prachtige fascinerende film die toen uniek was, een ware doorbraak in de filmtechniek.  Deze film was gewoon geweldig prachtig, ik herinner mij noch de prachtige kleuren en beelden, beelden die doen denken aan surrealistische schilderijen,maar dan in beweging.

Het was een Scandinavische film, eerder een onderzoek over hoe zaadcellen zich verplaatsen. De daad werd niet gefilmd, tenminste daar herinner ik mij niks meer van. Hoe het in zijn werk ging, hoe het men deed - de daad - wist ook toen nog niet, al keek ik al graag naar de meisjes (keek). Men had een los miniatuur filmcameraatje ingepland in de teelbal ergens, waar juist weet ik ook allang niet meer.

Vanaf wanneer de zaadcellen aangemaakt waren en vertrokken richting ontvangster werd door de smurrie het cameraatje mee gesleurd al filmend tot de zaadcelletjes de eierstok bereikt hadden.