22-10-07

lui oog

Rondom de leeftijd van vier jaar moeten we verhuist zijn naar de uiteindelijk laatste woonst in Duitsland.

 

Mijn moeder vertelde mij na mijn bevraging dat ik nog maar twee jaar was dat ze al gemerkt had dat ik scheel keek, alleen mijn moeder zag het, vooral wanneer ik moe en vermoeid was. ze is naar de militaire dokter geweest, die natuurlijk er niks heeft tegen gedaan.

 

Maar later toen we in het laatste huis woonde heeft mijn moeder werk gevonden bij de Duitsers zelf waardoor ze is aangesloten bij een Duitse ziekenkas. Ze is met mij meteen naar een Duitse oogarts gegaan, inmiddels moet ik vijf a zes jaar geweest zijn. Ik bleek niet scheel te kijken, maar had een lui oog. Ik moest toen een half jaar lang een bril dragen waarvan afwisselend via een bepaald schema telkens één deel van mijn oog moest worden afgedekt.

 

Ben ik blij dat mijn moeder naar zo’n specialist is geweest, nu hoef ik nog steeds niet te brillen, mijn ogen zijn nog perfect, al merk ik nu wel een lichte achteruitgang in mijn linker oog.

 

Destijds werd ik door vader en vooral mijn broer uitgelachen op systematische basis omwille het dragen van een bril.

16:29 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lui oog |  Facebook |

Commentaren

Dat je uitgelachen werd door je broer was al erg, maar een vader grrrrrrrrr...damn toch he!
groetjes

Gepost door: maike | 22-10-07

De commentaren zijn gesloten.