18-11-07

drie maanden en drie dagen

Ergens tussen mijn zes en twaalf. 

Het vervolg van vorig postje: het was op een zondag middag gebeurt, maandag mochten mijn ouders mij maximum vijf minuten bezoeken op het intensieve, daar hebben ze twee uur op en neer voor moeten rijden. Dinsdag pas in de late namiddag ontwaakte ik uit mijn narcose, blijkbaar was de kans te groot voor bloedklonters.

 

Ik heb het geluk gehad dat net toen een zeer gekende professor gespecialiseerd in beenderen van dienst was, hij was over heel Duitsland gekend vanwege zijn kunnen. Alleen we hebben hem nooit kunnen spreken, die mannen krijg je niet te zien, het woord is telkens voor de assistent. Drie maanden en drie dagen heb ik in de kliniek gelegen, en nadien heb ik een vrij zware revalidatie zonder begeleiding (mijn eerste revalidatie had ik in de kliniek gekregen) gekent.

 

Wat had ik? Volgens de verpleegsters was ik daar een klein medisch wonder, volgens hun zou de professor verteld hebben dat ik wel enorm rap herstelde wat zelfs boven zijn verwachting was. oh ja: aan mijn rechter been: mijn bil volledig open en gebroken, mijn scheen volledig open en gebroken. De verwachtingen waren dat ik voor de rest van mijn leven zou manken, nee dus, enkel mijn rechter voet staat nu een beetje scheef doordat mijn scheen een beetje scheef is gaan groeien.

 

De mensen die mij overreden hebben waren er zelf ook niet goed van, elke week opnieuw kwamen ze mij opzoeken en werd er bedolven met hun geschenken, dat waren mensen met karakter, je moet het maar kunnen om oog in oog te staan met de ouders waarvan je uw kind hebt om gereden, ze hadden het hart op de juiste plaats. Later zijn we hun nog meerdere keren gaan opzoeken.

 

Mijn examen mocht ik in de kliniek af leggen onder toezicht, wat ik ook gedaan heb. Ik was geslaagd, maar plots was het ongeldig en mocht niet over gaan, het is te zeggen ik mocht over, maar in een aanpassingsjaar wat eigenlijk hetzelfde is als dubbelen.

 

Enige tijd later kreeg mijn voorval een bittere nasmaak: mijn vader en ik moesten naar de krijgsraad in Neheim, hij werd daar uitgescholden tot en met, alsof ik er heb voor gekozen om door een Duitser omver gereden te worden. Maar het is wel door de Belgische krijgsraad dat we geen schadevergoeding hebben gekregen. Volgens experts en de Polizei zou ik recht hebben gehad op ongeveer 300 000 DM, wat enorm veel was in die tijd.

 

Nog een geluk dat mijn moeder bij de Duitsers werkte en zo ook verzekerd was bij de Duitse ziekenkas, mijn operatie hadden ze anders nooit kunnen betalen, ook niet via de Belgische ziekenkas.

16:28 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

hey ik heb dat hier gelezen en je bent idd van ver moeten terugkomen, en het was een spijtig voorval. het had niet moeten gebeuren maar ik stel vas dat hieruit een pracht van een mens ontstaan is.
lieve zonnekes voor jou

Gepost door: Sunny-Kay// Diamond | 18-11-07

hey Kay'ke bwa, een beetje relativeren: van ver terug gekomen, ik zie het zo niet, je ondergaat het gewoon hé, maar het was toen inderdaad hard en heb toen toch veel afgezien. er zijn veel meer mensen die het erger hebben gehad. pfff maar er komt spijtig genoeg nog zenne. mijn sarcasme zal wel van ergens komen hé, dat heb je niet, maar wordt gevormd door de ervaring des levens hé.

Gepost door: watje | 18-11-07

Hé scarcastische mensen moeten er ook bestaan. Srry dat ik me daar ff tussen mengde...
En amaai heb je verhaal gelezen...Geen woorden voor.

Xxx Viv

Gepost door: Vicky | 19-11-07

@Vicky echt geen sorry nodig hoor

Gepost door: watje | 19-11-07

sterk manneke moet jij geweest zijn en om eer zo praktisch zonder verdere gevolgen doorheen geraakt te zijn.

ik begrijp stilaan met het lezen van al je ervaringen dat je inderdaad een soort van pechvogel bent die zo van die dingen aantrekt. Doet me denken aan die acteur uit MASH die brak ook altijd van alles (in het echte leven dan hé) maar ken zijn naam niet meer. Die leuke met zijn zwart haar.
Hoop dat het je ook helpt om het zo eens te kunnen afschrijven.

groetjes en knuf

Gepost door: life angel | 20-11-07

@LA ja sterk, zo had ik het nooit gezien, weet ge, ik heb er nooit over geklaagd, heb het gewoon aanvaard, of eerder gezegd ondergaan. ik heb ook wel goed geluisterd van wat ik moest doen, en dat was heel veel wortelen en wortelsap eten en drinken. de jongens die met een simpelere breuk binnen kwamen duurde de genzeing langer dan bij mij. maar ik heb 3maand en 3dagen in de kliniek gelegen, het heeft nog ca (weet het niet juist meer) een half jaar geduurd eer ik geen last meer had.
waarom vertel ik dit? ik sta er niet mee te koop, heb het ook nooit gedaan, het was eerder door een mailtje dat ik gekregen heb van PatC, niet dat ze het gevraagd heeft, maar misschien wel nuttig om mijn sarcasme op mijn gewone blog en de dingen hoe ik ze bekijk aan te tonen.
alles hangt samen met alles.
er volgt nog, en zal dan terug op het thema komen van pechvogel:-)
groetjes

Gepost door: watje | 20-11-07

De commentaren zijn gesloten.