22-11-07

brandend boek

Ergens tussen mijn zes en twaalf.

We waren in België op verlof. Mijn grootvader had een open vuurtje gestookt zoals dat in die tijd gebruikelijk was. Het vuur was reeds uren gedoofd.

Er was nog enkel een lichte damp te bespeuren, ik zag een boek liggen, mmm ik was benieuwd in hoe verre zo’n dik boek van binnenin is verbrand.

Wat schiet er nog van over, ik pak dus het boek vast en lap, het boek ontbrande terug.

Mijn binnenpalm verbrand. Schreeuwend naar binnen gelopen, ja wat dacht ge wat ze toen deden, blijkbaar was dat voor alles een wondermiddel, ja ze smeerde mij weer in met boter wat natuurlijk nog meer pijn deed, eigenlijk was het een gemengeld gevoel, langs de ene kant deed het deugd, wat ze erna hebben gedaan weet ik niet meer.

Gelukkig heb ik er niks aan over gehouden, was misschien toch dankzij die boter, wie weet. Maar mijn les heb ik wel gehad.

13:09 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: brandend boek |  Facebook |

Commentaren

hahaha Jij was wel een manneke dat in de mot moest gehouden worden he!
groetjes

Gepost door: maike | 22-11-07

spelen met vuur kan gevaarlijk zijn heb dit ook eens geprobeerd toen ik vijf was en natuurlijk een schroeiplek gebrand in de sofa.

Gepost door: life angel | 22-11-07

@Maike ja, als ge alles zo op een rijtje leest lijkt het zo wel, maar dat was net het rare, ik was diegene die altijd heel voorzichtig was, braaf, heel stil. het was mijn broer die zo wat de deugniet was. ik was eigenlijk diegene die in principe niet in het oog moest worden gehouden, alleen had ik wel altijd prijs (nu lijkt het mij ook plots dat ik zowat laten we zeggen een zorgenkindje was al vermoed ik van niet).

Gepost door: watje | 23-11-07

De commentaren zijn gesloten.