25-11-07

hondenvakantie vervolg

Ergens tussen mijn zes en twaalf.

Uiteraard men éénmaal wist dat we een hond onderdak hadden gegeven wanneer men op vakantie is, kwam al snel de volgende aankloppen. Ook dit waren collega’s van vader. Het was een Pekineesje. Eigenlijk hier praktisch hetzelfde verhaal als met Billie.

 

We speelden met T en wandelde er veel mee, niet enkel om plasje te doen, nee echte urenlange boswandelingen in mijn bos, ja ik noem het nog steeds “mijn” bos. Ook T was een hondje dat nooit weg liep, en jawel hoor, baasje terug van vakantie, en T was voor het eerst weg gelopen, jawel T stond voor onze deur.

 

Nadien hadden baasjes lang gezaagd (bijna gebedeld) of wij T niet zouden adopteren. Mijn moeder wilde geen permanente bewoner hebben dat niet hoorde tot het mensenras. Maar baasjes bleven aandringen, zij tweeën werkte namelijk full-time en hadden dus geen tijd voor T, hun kinderen waren ook veel te ruw met T, al liet T zich wel doen. Ze wilden enkel T weg geven aan mensen waarvan ze honderd procent zeker van waren dat ze goed zouden zijn voor T.

 

In ieder geval hebben we T dus toch tot ons midden genomen. T was zo dankbaar, ze heeft ons sinds toen voor elke “indringer” beschermt, zelfs oorspronkelijke baasjes mochten thuis niet meer binnen. Alleen hebben wij later toen we in Belgie woonde T vroegtijdig moeten afgeven naar de hemelen der honden vanwege darmkanker.

 

Dit was ons zorgenhondje: daar voren was ze door gevechten met andere honden blind gebeten. T had eigenlijk toch veel afgezien, maar waar wij wel van overtuigd zijn is dat T gelukkig was bij ons.

10:01 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: hondenvakantie, t, darmkanker |  Facebook |

24-11-07

hondenvakantie

Ergens tussen mijn zes en twaalf.

In de ogen van honden waren we blijkbaar toch heel brave kinderen. Zelf hadden we geen honden gehad, maar wanneer een collega van vader op verlof ging brachten ze hun hond, “een deckel” naar ons.

 

Wij hielden ons wel veel bezig met Billie, we speelden er mee, maar gingen ook ontzettend veel wandelen met Billie. Waneer de eigenaars terug uit verlof waren gebeurde er iets vreemds, altijd weer opnieuw, en zeker de eerste keer. Billie wist niet waar we woonden, Billie liep ook nooit weg, heeft hij nooit gedaan, maar ja hoor, deze keer wel.

 

Billie is weg gelopen, gelukkig hebben we niet moeten zoeken naar Billie, nee, hij stond aan onze voordeur. Sinds toen hebben ze Billie altijd in de gaten moeten houden het hele jaar door, Billie was verduveld om weg te lopen van hun. De laatste keer dat Billie bij ons op vakantie was, was er één om nooit te vergeten, wij hebben hem een spuit moeten geven: zijn rug had het begeven door een ziekte die blijkbaar veel voorkomt bij deckels, hij was totaal lam geworden. Na alle pogingen van de dierenarts heeft het niet mogen baten.

 

Uitgerekend wanneer Billie bij ons was, wij allemaal waren er niet goed van, hoe ga je dat aan die mensen vertellen hé. Nu, die mensen hebben ons helemaal niks verweten, ze wisten dat we goed waren met Billie, in tegendeel, zij waren er zelf ook niet echt goed van dat dit net moest gebeuren wanneer zij op vakantie waren.

 

Later kregen we een andere vakantieganger op vier poten van andere mensen, maar dat is voor de volgende keer

15:35 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: honden, vakantie, billie |  Facebook |

22-11-07

brandend boek

Ergens tussen mijn zes en twaalf.

We waren in België op verlof. Mijn grootvader had een open vuurtje gestookt zoals dat in die tijd gebruikelijk was. Het vuur was reeds uren gedoofd.

Er was nog enkel een lichte damp te bespeuren, ik zag een boek liggen, mmm ik was benieuwd in hoe verre zo’n dik boek van binnenin is verbrand.

Wat schiet er nog van over, ik pak dus het boek vast en lap, het boek ontbrande terug.

Mijn binnenpalm verbrand. Schreeuwend naar binnen gelopen, ja wat dacht ge wat ze toen deden, blijkbaar was dat voor alles een wondermiddel, ja ze smeerde mij weer in met boter wat natuurlijk nog meer pijn deed, eigenlijk was het een gemengeld gevoel, langs de ene kant deed het deugd, wat ze erna hebben gedaan weet ik niet meer.

Gelukkig heb ik er niks aan over gehouden, was misschien toch dankzij die boter, wie weet. Maar mijn les heb ik wel gehad.

13:09 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: brandend boek |  Facebook |

21-11-07

nazi's

Ergens tussen mijn zes en twaalf.

Daar we vrij ver van onze thuishaven woonden kwamen we maar drie keer per jaar naar België om de familie te bezoeken, dat was met het groot verlof, met pasen en het kerstverlof.

 

Was het nu bij de laatste kleuterles of het eerste studiejaar, dat weet ik niet meer, maar éénmaal zijn we om welke redenen dan ook die ik niet meer weet naar België geweest tijdens de schooltijd. Als ik mij nog kan herinneren was dat een volledige week, die week hebben we dan naar school moeten gaan in België.

 

Het enigste wat ik mij daar kan van herinneren is dat we uitgescholden werden als moffen, nazi’s en dat soort dingen. Ik kan mij ook maar enkel de speelplein van dat schooltje herinneren hoe wij tweeën er onder de boom alleen stonden zonder iets te zeggen, maar om uitgescholden te worden. Ook op straat werden we plots achterna gelopen om ons uit te schelden.

 

Nu zou men het pesten  noemen, maar zo heb ik het nooit begrepen, ik heb het eerder aanvaard als “niet welkom” en niet aanvaard te worden in hun gemeenschap waar we later zouden wonen.

 

Mijn moeder kent iedereen van het dorp, ik woon er reeds meer dan 20 jaar, nu nog ken ik amper een paar mensen. Door deze “niet aanvaarding” van toen had ik nooit de behoefte gehad om kennis te maken met anderen, ook niet later in een school van een ander dorp, heb eigenlijk nooit meer de behoefte gehad eender waar. Ook dit hebben we naar onze ouders toe verzwegen.

 

 

10:23 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: nazi s |  Facebook |

18-11-07

drie maanden en drie dagen

Ergens tussen mijn zes en twaalf. 

Het vervolg van vorig postje: het was op een zondag middag gebeurt, maandag mochten mijn ouders mij maximum vijf minuten bezoeken op het intensieve, daar hebben ze twee uur op en neer voor moeten rijden. Dinsdag pas in de late namiddag ontwaakte ik uit mijn narcose, blijkbaar was de kans te groot voor bloedklonters.

 

Ik heb het geluk gehad dat net toen een zeer gekende professor gespecialiseerd in beenderen van dienst was, hij was over heel Duitsland gekend vanwege zijn kunnen. Alleen we hebben hem nooit kunnen spreken, die mannen krijg je niet te zien, het woord is telkens voor de assistent. Drie maanden en drie dagen heb ik in de kliniek gelegen, en nadien heb ik een vrij zware revalidatie zonder begeleiding (mijn eerste revalidatie had ik in de kliniek gekregen) gekent.

 

Wat had ik? Volgens de verpleegsters was ik daar een klein medisch wonder, volgens hun zou de professor verteld hebben dat ik wel enorm rap herstelde wat zelfs boven zijn verwachting was. oh ja: aan mijn rechter been: mijn bil volledig open en gebroken, mijn scheen volledig open en gebroken. De verwachtingen waren dat ik voor de rest van mijn leven zou manken, nee dus, enkel mijn rechter voet staat nu een beetje scheef doordat mijn scheen een beetje scheef is gaan groeien.

 

De mensen die mij overreden hebben waren er zelf ook niet goed van, elke week opnieuw kwamen ze mij opzoeken en werd er bedolven met hun geschenken, dat waren mensen met karakter, je moet het maar kunnen om oog in oog te staan met de ouders waarvan je uw kind hebt om gereden, ze hadden het hart op de juiste plaats. Later zijn we hun nog meerdere keren gaan opzoeken.

 

Mijn examen mocht ik in de kliniek af leggen onder toezicht, wat ik ook gedaan heb. Ik was geslaagd, maar plots was het ongeldig en mocht niet over gaan, het is te zeggen ik mocht over, maar in een aanpassingsjaar wat eigenlijk hetzelfde is als dubbelen.

 

Enige tijd later kreeg mijn voorval een bittere nasmaak: mijn vader en ik moesten naar de krijgsraad in Neheim, hij werd daar uitgescholden tot en met, alsof ik er heb voor gekozen om door een Duitser omver gereden te worden. Maar het is wel door de Belgische krijgsraad dat we geen schadevergoeding hebben gekregen. Volgens experts en de Polizei zou ik recht hebben gehad op ongeveer 300 000 DM, wat enorm veel was in die tijd.

 

Nog een geluk dat mijn moeder bij de Duitsers werkte en zo ook verzekerd was bij de Duitse ziekenkas, mijn operatie hadden ze anders nooit kunnen betalen, ook niet via de Belgische ziekenkas.

16:28 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17-11-07

ik ben dood

Ergens tussen mijn zes en twaalf.

Twaalf jaar was ik, net mijn plechtige communie gedaan. Tijdens de examenperiode waren we eens naar Lippstad gegaan, het was op een zondag. Met spelen was mijn vader mij achteraan het lopen met netels in de hand. Ik was zo hard aan het rennen dat ik op een gegeven moment op de straat liep die parallel loopt van de wandelweg, maar verborgen door struiken.

 

Ik zag een wagen komen en sprong nog opzij, hij reed hooguit 30 per uur, maar had geen aandacht op de weg en remde dus niet, hij heeft me gegrepen. Ik herinner mij nog hoe ik tegen de wagen rolde zijdelings en op de grond neer kwam. Heel mijn lijf trilde, het was eerder een aangename zalige trilling, een trilling die heel mijn lichaam verdoofde, ik kon wel niet meer bewegen.

 

Ik hoorde mijn vader herhaaldelijke keren roepen: “hij is dood”. Ik zag schimmen rondom mij, het waren mensen die reeds rond mij stonden, is dat de “dood”?, ben ik dus nu dood? is het dat? Amai, dan vind ik er toch niks aan Zenne, geen licht, geen tunnel, enkel de trillingen van mijn lijf, ik zie toch mijn ziel niet uit mijn lichaam lopen??? Niemand raakte mij aan, plots voel ik armen rond mij heen die mij lichtjes aan het tillen waren, ja nu voel ik de pijn.

 

Het waren de mensen van de ziekenwagen, ik herinner mij het binnenste van de ziekenwagen, loeiende serene, ik voelde elke bocht die hij maakte, ik voelde de snelheid van de ziekenwagen, men was enorm gehaast, het was blijkbaar bittere ernst. Die Deutsche Gründlichkeit was hier duidelijk merkbaar.

 

Tijdens dat ik op en neer geslingerd werd door de snelheid van de ziekenwagen waren er denkelijk zo’n drie man aan mij te friemelen, ik  zie een schaar, lap, ik dacht enkel maar: “mama ze knippen mijn communiekleren stuk die gij zelf  gemaakt hebt voor mij”.

 

Enkele momenten later zie ik ze een masker pakken richting mijn gezicht, nadien ontwaakte ik in de kliniek.

19:44 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: ik ben dood |  Facebook |

15-11-07

boswandelingen

Ergens tussen mijn zes en twaalf.

 

Elke zondag gingen we wandelen in de bossen, was trouwens vlakbij thuis. Telkens voor die zeldene keren dat we bezoek kregen van een nonkel en tante van vader gingen we telkens extra lange boswandelingen maken.

 

Wij woonden in een omgeving daar kon je kilometers ver lopen zonder maar één straat tegen te komen. Die nonkel was gek op onze bossen, eu wijzelf ook hé. Op een gegeven moment zijn we gaan wandelen, bleven maar stappen en plots zag ik een “meer” en herkende het, onmogelijk dat wij daar zijn, kan gewoon niet, was meer als dertig km van huis af. We hebben uren gewandeld zonder maar iemand tegen te komen.

 

Na lang zoeken hebben we toch een weg gevonden, een weg voor auto’s hé.  We zagen in de verte een café, ze was gesloten, toch hebben we aangeklopt, ze deed open, en warempel we waren inderdaad enorm ver verwijderd van huis, zelfs de cafébazin kon niet geloven dat we van zo ver kwamen te voet.

 

We zijn dus ook te voet terug naar huis gewandeld, we waren uiteraard enorm laat thuis gearriveerd, maar de wandeling was gewoon fantastisch, elk jaar opnieuw werd het verhaal terug opgehaald, die nonkel kon er maar niet over zwijgen, we vonden het allemaal gewoon geweldig, supper geweldig.

 

Verdomme wat mis ik mijn loofbossen en de bergen in Duitsland waar wij woonden. We woonden in een dal dat kompleet volledig omsingeld was met oneindige bossen, I love it.

20:13 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: boswandeling |  Facebook |