25-06-08

laatste jaar & chrisostemos

Het laatste jaar elektriciteit, het zesde leerjaar dus. Het enige wat ik mij nog kan herinneren is dat ik trachtte gewoon mijn best te doen. Voor het eerst dat ik een jaar niet hoef te dubbelen. Maar nog steeds wist ik dat deze richting die mij opgedrongen werd  niet mijn ding was. Wat ik nog voelde was dat ik een nogal verslagen gevoel had tegenover de leraars, maar met een enorme ergerlijke bittere misselijke smaak. Ze lachten wel, niet omwille mij, maar gewoon plezierig doen omwille dat het voor de klas het laatste jaar is, ook al omwille de chrisostemos, of hoe noemt da spel weer? Maar ik daarentegen werd in mijn binnenste gewoonweg kotsmisselijk van hun schijnheilig gedoe, ééntje heeft het in mijn gezicht gezien dat ik hun met volle minachting en verachting bekeek. In mijn droomwereld waren mijn wraakgevoelens enorm, maar so what. Gelukkig ben ik te laf of eerder slim genoeg om die gedachten die ik had niet uit te voeren, al was het een prettig gevoel om die dagdromen gehad te hebben, kan ook therapeutisch werken.
Ja, da’s just, met chrisostemos was er wel iets waar ik later enorm fier op was, en niet alleen fier, maar ik had een voldoeninggevoel van een wraak die ge net hebt uitgevoerd, zalig was dat, echt waar. De voorbereidingen ga ik allemaal overslaan, maar het was de bedoeling dat iedereen van de laatste jaars moest mee doen, verdomme, ik wil niet op da podium staan, niks voor mij. Heb ik daar toch iet op gevonden. Daar ik als hobby fotografie deed was mijn voorstel natuurlijk om foto’s te maken van het gebeuren. Vonden ze goed. Maar achter mijn rug had de voorzitsters een professional ingehuurd. Toen ik dit te weten gekomen was, was de uitleg dat ze gewoon meer foto’s wilde hebben vanuit ook een andere hoek, en ik kan niet overal zijn. Ja da zal wel, ze vertrouwde mij gewoon niet, mij moet ge geen blaaskes wijs maken hoor. Maar ok, zij moet het weten, it is not my money. Nu, één voordeel van die fotograaf, zij heeft natuurlijk direct de foto’s klaar, ik daarentegen moet veel langer wachten op mijn foto’s als particulier om ze te laten zien, maar goed. Om het kort te maken, toen iedereen mijn foto’s hadden gezien had iedereen, maar werkelijk letterlijk iedereen zijn bestellingen bij die fotografe geannuleerd en ze hebben allemaal mijn foto’s besteld. Moet toegeven, mijn foto’s waren ook wel degelijk geen 10 keer, maar 100 keer beter. Van armoede, of laten we zeggen van schaamte heeft de voorzitster een deel foto’s besteld bij die fotografe, anders had ze niks verkocht. Verdomme, dat voelde goed. Had ik pluimen op mijn gat, ik zou ze allemaal recht naar omhoog hebben gestoken zo fier als een pauw was ik.

22:13 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.