16-01-08

B-attest

Mijn B-attest. Uiteraard vanwege financiële redenen mochten we het jaar niet over doen. Dankzij het B-attest mochten we over gaan naar het vierde, hahaha wat dacht ge, ja natuurlijk mochten we enkel de elektriciteit of de mechanica volgen. En wat bleek? Als we deze keuze niet zouden hebben gemaakt bestond deze richting niet meer, nee er waren leerlingen te weinig in die beide richtingen. Van de vernoemde die gingen dubbelen waren er net drie leerlingen (ik, mijn broer en nog een klasgenoot) die de richting elektriciteit maar hebben gekozen, net genoeg om hun job te behouden omwille het verdere bestaan van die richting. Zo waren er ook net genoeg leerlingen die dan de richting mechanica hebben gekozen. Het is dus de smeerlappen gelukt om hun richting te kunnen behouden ten koste van ons. Verdomme ik haat jullie, als ik de macht had vermorzel ik jullie. Het was pas jaren later dat mijn ouders ons geloofden hoe het er aan toe ging in die klote school.

21:23 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-01-08

eerste jaar wetenschappen

Mijn eerste jaar wetenschappen.
Dit was een absolute ramp, ik haalde helemaal het niveau niet. Maar er kwamen reeds andere factoren waarbij mijn haat tegen leerkrachten alsmaar groter werd door hun gedrag om ons te beschouwen als hun broodwinning in plaats van dat hun job hun roeping zou moeten zijn. De eerste dag in de les fysica vergeet ik nooit: hij kende niemand van de leerlingen, wij kenden hem niet, toch riep hij namen op en keek wie we waren, die namen die hij vernoemde waaronder mijn naam en die van mijn broer: jullie gaan dit jaar buizen. (hoe kon hij dat al weten???) inderdaad, we waren allemaal gebuisd die hij toen vernoemde. Het vreemde was dat hij zelf ontslagen werd het volgend schooljaar, toeval???  Er was nog iets vreemds aan de hand, we hadden minder buizen dan sommigen anderen die wel een A-attest kregen. Nog iets vreemds: bij het onderdeel elektriciteit en mechanica was ik compleet gebuisd, snapte ik helemaal gene jota van, waar sturen ze ons naartoe? Jawel we hadden de keuze om de elektrische of mechanische richting te gaan als we niet wilde blijven zitten, ik wilde blijven zitten, maar mocht van thuis niet, dus heb ik de elektrische richting maar gekozen. Nog iets raars, daar waar ik een kei in was, namelijk wiskunde (hoe moeilijker het werd hoe liever ik  het had), die richting was in hun (leraars) mening niet geschikt voor mij (nota bena: ik was toen gewoonweg de beste van de klas in wiskunde, ik kon het zelfs beter uitleggen aan mijn medestudenten dan de leerkracht). Het enigste wat ik niet kon waren de formules van buiten kennen, geef me de bestaande formules en de tijd en ik loste de moeilijkste vragen op, yep simpele vragen kon ik weer niet L, hoofdrekenen heb ik trouwens ook nog nooit gekund, pfff nu nog niet (moet nog steeds op mijn vingers tellen)

20:13 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-01-08

stokje van de tien vragen des leven

Het tien vragen des levens stokje dat ik heb opgevangen van Nantie.

1.      Wat wilde je later worden toen je nog een kindje was?
gemakkelijke vraag, alleen ik moet het antwoord schuldig blijven, ik kan mij eigenlijk niet herinneren dat ik mij ooit heb afgevraagd wat ik wilde worden.
wat bedoelt men met een klein kind hé? Ik heb mij altijd laten leiden door leerkrachten met wat ik zou willen worden: ooit heeft een leerkracht mij verteld dat ik architect zou worden omdat ik “toen” vrij goed was in het tekenen, ik wilde dus architect worden. enkele jaren later vertelde mij diezelfde leerkracht dat ik ingenieur zou worden omdat ik “toen” een kei was in wiskunde, ik wilde dus ingenieur worden, alleen wist ik nog niet eens wat dat was. op een iets latere leeftijd wist ik het wel zeker, daar ik een filmmaniak was wilde ik acteur worden. naarmate mijn schooltijd vorderde wist ik dat ik niks ging worden.

2.     Wat ben je dan uiteindelijk geworden? 

Ik heb al meerdere jobs gehad, maar uiteindelijk ben ik nu tewerkgesteld bij de technische dienst van een middelgroot bedrijf.

3.    Hoe wilde je,als kind, er later uitzien?

Mmm ook hier weer herinner ik het mij niet zo fel meer, het waren telkens acteurs die ik graag zag spelen. Ik zou zeggen atletisch en lang haar…. Weet het echt niet meer

4.    Hoe zie je er nu uit?

Even lelijk, zo niet lelijker, ben kaal en dat haat ik, ik wilde lang haar zeker en vast. Ben niet groot, niet atletisch gebouwd, tenger met een klein buikje die soms iets meer is en soms weer minderJ

5.     Hoe zag de vrouw van je dromen eruit?

Ook weer hetzelfde denk ik, ik keek te veel film, eigenlijk had ik niet echt een specifiek voorkeur, als het maar een aantrekkelijke is, en aantrekkelijk voor alle duidelijkheid heeft niks te maken met uiterlijke pure schoonheid, ik bedoel iets anders.

6.    En wat is het uiteindelijk geworden?

Niks, heb nooit iemand gehad.

7.     Hoeveel kinderen wilde je later en op welke leeftijd?

Op welke leeftijd? Liefst zo snel mogelijk, hoeveel? Minstens twee, liefst meer.

8.    Wat is het uiteindelijk geworden?

Of zal het uiteindelijk worden? geen enkel is het geworden en zal ook nooit komen.

9.    Wat was als kind je lievelingseten en wat lustte je totaal niet?

Lievelingseten: mmm veel dingen: chocolat, spaghetti, frieten, aspergeroom soep, chantilliepudding, pannenkoeken, zelf gebakken wafels, te veel om op te noemen. Wat ik helemaal niet moet hebben waren raapkolen, selder en bier, bwa.

10.                    Lust je dat nu nog (niet) of heb je andere favorieten?

Ik lust het nog steeds niet, of eerder minder graag, andere favorieten, is hetzelfde gebleven alleen veel meer bij gekomen, wil alles proeven. Het bier is nu een dagelijkse kost geworden, maar enkel speciaal bieren.

20:21 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-12-07

terroriste

Mijn eerste en tweede observatiejaar.

Deze twee schooljaren waren in mijn herinneringen eerder vlak met nuances. Voor mij begonnen de lessen al vrij moeilijk te worden. Met hier en daar spieken, afkijken en studeren ben ik er dan tenslotte toch nog vrij goed door geraakt. We hadden vrij goede leerkrachten, nee eerder een paar, maar hier heb ik toch maar weer kunnen ontdekken wat voor een smeerlappen leerkrachten kunnen zijn, hoe partijdig ze kunnen zijn, hoe onkundig ze zijn om leerlingen die minder goed mee kunnen op een fatsoenlijke manier te begeleiden.

Één iemand spande de kroon, het was een evenbeeld van die heks in Duitsland in de kleuterklas. Zij had de klas verdeeld in twee: de leerlingen die goed mee kunnen en de toeristen, uiteraard hoorde ik bij de toeristen in haar ogen. Wel was het opvallend dat er maar enkel de jongens bij de toeristen zaten en bij de leerlingen alleen maar meisjes. Jongens konden ook nooit goed doen. Achteraf wisten we waarom: haar zoon is gehandicapt geboren. Haar dochter daarentegen was normaal geboren, ze heeft dit enkel op ons afgereageerd. Nu ik heb toen er een derde indeling bijgemaakt: namelijk waar maar één plaats vrij was, de terrorist, en dat was zij.

Sommige grote toetsen en examens heb ik niet met volledige concentratie kunnen afleggen omwille een biologische oorzaak die ik hier niet wil vermelden, zelfs mijn ouders weten het nu nog steeds niet (er is maar één iemand waartegen ik het ooit heb verteld, waar ik nu reeds spijt van heb dat ik het haar heb verteld).

Ook hier was ik een stille en liet maar alles begaan, ook hier had ik nooit vrienden (buiten één), maar ik liet het ook niet toe, ik was te stil, te verlegen. Ook merkte ik enige vijandigheid van leerkrachten ten opzichte van mijn broer en ik. Ook hier weer hetzelfde verhaal, mijn vader is maar een korporaal, het is geen inbeelding, we werden altijd genegeerd, ook mijn ouders bij een oudervergadering en dergelijke, behalve natuurlijk als er geld ingezameld moest worden voor een goed doel.

14:11 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: terroriste |  Facebook |

09-12-07

mijn hobby's

Mijn eerste en tweede observatiejaar.

Mijn eerste en grootste frustratie hier in België was dat ik enorm ver moest rijden om onderdelen voor mijn hobby te gaan halen. In Duitsland was reeds mijn hobby begonnen in de modelbouw, niet de modelbouw met afstandsbediening, maar de gewone. Daar had ik alles in handbereik met een oneindige keuze van bouwdozen en materialen.

In België was het korts bijzijnde winkel meer dan 30 km verwijderd. Zelfs voor één potje verf reed ik er met de fiets naar toe. Dan was het nog een zaak waar de keuze nogal beperkt was tegenover in Duitsland, en nog beperkter waar ik juist interesse in had.

Mijn niveau was al ver gevorderd waardoor mijn eisen ook hoog lagen, zowel voor mijzelf als de winkel, en ja, daar hadden ze geen kloten en heb ook al dikwijls met een vies gezicht en leeg handen terug naar huis moeten fietsen omdat ze niks hebben wat ik moet hebben. Het waren dan ook nog onbeschofteriken ook nog in Hasselt waar ze me nog het eerst aanspreken in het Frans, ja hallo, dacht dat Hasselt Limburg was, hier voor het eerst heb ik geleerd wat dikke nekken zijn.

Intussen had ik al een nieuwe hobby gevonden, ook eentje waar ik niemand voor nodig had en dus alleen kon doen, alleen die koste een bom geld. Hierdoor is het gekomen dat ik zo gierig als een pot was geworden, ik wilde namelijk absoluut sparen voor een reflexcamera en later uitbreidingen van het assortiment en een doka uitrusting ten koste van alles. Het is ook daardoor dat ik later nooit ben mee gegaan naar een fuif of op café of whatever, en dan nog, vrienden had ik toch niet, dus so what hé. (toegegeven: nu heb ik er spijt van, maar gedane zaken kennen geen keer hé, of hoe zeggen ze dat alweer?)

20:51 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-12-07

de verhuis naar België

Het jaar van de verhuis. Ik was nu dertien jaar en een half. Een tijdje geleden hadden we het nieuws gekregen van onze vader dat we dus met het groot verlof verhuisden naar België. Hij heeft het jarenlang geprobeerd, maar deze keer is het gelukt dankzij een politieke partij. Er was toen veel ruzie, ik wilde helemaal niet naar dat klote België gaan. Ik was alleszins serieus kwaad, maar ja, wij hadden toch niks te koeken. Intussen was ik geslaagd in mijn aanpassingsjaar, ja geslaagd, tenslotte komt het toch overeen met een jaar over doen.

In België zijn we ook voor het eerst naar de cinema gegaan, het was de film “Grease”. Daar we te laat aan kwamen zaten we knal van voor op de eerste rij, we hebben er een nekstijfheid van over gehouden ’s anderendaags. Goed, dat was onze eerste les cinema.

In september onze eerste keer school lopen in België. Het eerste observatiejaar zoals ze het toen noemde. Het was ook de eerste keer dat we met de fiets naar school gingen. De eerste kennismaking met de hel was begonnen, wel eens waar nog heel zachtjes. De poort stond op een kiertje,  wat we nog niet wisten hé.

19:33 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-12-07

mijn aanpassingsjaar

Ik was 12.

Het schooljaar na mijn accident. Zoals vermeld werd ik in een aanpassingsjaar gezet. Maar vermits in onze gemeenschap de school maar tot het zesde studiejaar ging moest ik met de bus naar een andere stad die ook bezet werd door het Belgische leger. Het was de eerste keer dat ik in een grote school zat, en groot bedoel ik dan met enorm veel volk. Ik voelde mij al direct helemaal niet op mijn gemak, ik werd niet echt aanvaard. Waarom niet? Weet ik zelf niet, zal wel aan mijn eigen gelegen hebben.

 

Men -mijn nieuwe klasgenoten- had ook niet veel begrip dat ik nog niet zo goed te been was. Voor mij was het fysiek een zwaar jaar vanwege mijn been. Het was ook de eerste keer dat ik ‘s middags  niet thuis kon gaan om te eten, ik kreeg dus mijn boterhammen mee naar school. Het waren lange middagpauzes, anderhalf uur lang. Daar ik geen enkele kameraad had heb ik het hele schooljaar gewoon alleen op de speelplaats gezeten op een muurtje wachtend tot eindelijk de les terug begon.

 

In de les Frans was er iets vreemds aan de hand. Desondanks mijn haat voor Frans deed ik mijn best in de klas. Ik had namelijk twee jaar achterstand, in het vijfde en zesde kregen we namelijk Franse les van iemand die zelf geen woord Frans kon. Het ging zelfs zo goed dat ik het zelfs begon te begrijpen op dat niveau uiteraard. Ik maakte enorme vordingen als je bedenkt vanwaar ik kwam. Maar dat had ik enkel te danken aan een lerares die het enorm goed kon uit leggen, en die ook inzag wie er problemen mee heeft om dan extra aandacht te geven.

 

Eigenlijk had ik in die school geen enkel klagen over de leerkrachten. De hel moet nog komen.

15:31 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |