31-10-07

duim bijna kwijt

Ja, de volgende belevenissen spelen zich af tussen mijn zes jaar en laten we zeggen twaalf jaar. Waarschijnlijk was ik rondom de zeven jaar.

In Duitsland was men al jaren geleden al heel bewust over het milieu, of toch op zijn minst om de natuur proper te houden. Ik was beneden in het dal aan het spelen in de beek waar we normaal niet mogen komen van de ouders. Ik zag een flesje in de beek, hela, dat hoort er niet thuis, ik plichtbewust raap het bierflesje op, ik wil mij terug op het droge begeven, maar glijd uit op een rotsblok, ik val met in de linkerhand het flesje vasthoudend op een andere rotsblok.

Het flesje knalde stuk, maar mijn duim zat er nog tussen, het flesje heeft mijn duim er helemaal af gesneden van mijn hand, enkel nog een heel dun velletje hield mijn duim vast aan mijn hand, anders was ik hem reeds kwijt gespeeld. Lopend naar huis, mijn moeder schokkend gekleed in haar werkkleren in volle paniek samen met mijn vader (moeder had nog geen rijbewijs) mij in allerijl naar de dichtstbijzijnde Duitse kliniek afgevoerd .

Verdomme ik heb lang moeten wachten, eerst wilden de kiekens nog röntgen foto’s maken, hallo was het niet duidelijk, ik schreeuwde intussen van de pijn, of eerder de schrik, echte pijn was er niet, die kwam pas bij het geven van een verdovingsspuit.

Hel, het bleef gewoon pijn doen, ik voelde gewoon de naald telkens in mijn vel om mijn duim terug vast te naaien, die verdoving hielp maar voor de helft, dus weer zo’n pijnlijke injectie, en weer één, afgezien dat ik heb, wat moest het vreselijk geweest zijn dat ons moeder mij zo schreeuwend hoorde van de pijn.

Mijn duim heb ik nog, maar ze is stijf en heeft sinds toen niet voldoende mee gegroeid als mijn andere duim.

20:31 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: duim bijna kwijt |  Facebook |